วันเสาร์ที่ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2556

การใช้สระ ใ- ไ- -อัย ไ-ย

                           ๑. การใช้สระ  - ( ไม้ม้วน )  ใช้เขียนคำไทยแท้เพียง ๒๐ คำ  ดังนี้
                            ใกล้  ใคร  ใคร่  (จิต)ใจ  ใช่  ใช้  (สิ่ง)ใด  (ข้าง)ใต้  (ด้าน)ใน  ใบ  ใบ้  ใฝ่  สะใภ้  (เยื่อ)ใย  (สด)ใส  ใส่  (มอบ)ให้  ใหญ่  ใหม่  (หลง)ใหล

                            บทกลอนช่วยจำคำที่ใช้สระ 
                                       ผู้ใหญ่หาผ้าใหม่                               ให้สะใภ้ใช้คล้องคอ
                                            ใฝ่ใจเอาใส่ห่อ                                      มิหลงใหลใครขอดู
                                                    จะใคร่ลงเรือใบ                            ดูน้ำใสและปลาปู
                                            สิ่งใดอยู่ในตู้                                         มิใช่อยู่ใต้ตั่งเตียง
                                                    บ้าใบ้ถือใยบัว                               หูตามัวมาใกล้เคียง
                                            เล่าท่องอย่าละเลี่ยง                             ยี่สิบม้วนจำจงดี

การใช้ อำ- อำม- อัม-

                 อำ  อำม  อัม  เป็นคำพ้องเสียง  มีทั้งเป็นคำภาษาไทยแท้ ๆ  และคำในภาษาต่างประเทศ  บางครั้งทำให้เกิดความสับสนในการเขียน  จึงควรทำความเข้าใจในหลักเกณฑ์  ดังนี้

                  ๑. การใช้  อำ-  มีวิธีใช้ดังนี้
                            ) ใช้เขียนคำไทยแท้ทุกคำที่ออกเสียงอำ  เช่น  กำ  ขำ  คำ  งำ  จำ  เป็นต้น
                            ) เขียนคำที่มาจากภาษาอื่นซึ่งไม่ใช่คำบาลีสันสกฤตและคำภาษาชาติยุโรป  เช่น  กำปั่น  กำยาน  กำมะหยี่  สำราญ  สำเริง  สำปั้น  ตำมะหงง

แบบฝึกหัดที่ ๒


แบบฝึกหัดที่ ๒.๑

คำชี้แจง  อ่านปริศนาคำทายที่กำหนดให้แล้วเขียนคำตอบที่มีคำขึ้นต้นว่า  “ บัน ” ในช่องว่างให้ถูกต้อง

                  ๑. อะไรเอ่ย            ตัวฉันเป็นใคร                              ผู้คนต่างใช้

                                                    ขึ้นลงไปมา                                   มีเป็น  ขั้น  ขั้น

                                                    รู้แล้วตอบพลัน                            ฉันนั้นคือใคร

................................

                  ๒. อะไรเอ่ย           วิธีการนี้                                         ช่วยชี้ช่วยจำ

                                                    และช่วยบอกย้ำ                            ให้จำได้ดี

                                                    จดสิ่งน่ารู้                                      ไว้ดูเข้าที

                                                    เปิดอ่านยามที่                               มีข้อข้องใจ

................................... 

                  ๓. อะไรเอ่ย           เสียงดังไปไกล                             ยิ่งใหญ่เลื่องลือ

                                                    ชื่อเสียงระบือ                               ดังอื้ออึงไป

                                                    ทั่วทิศรอบบ้าน                             คนต่างขานไข

                                                    ยินเสียงขจรไกล                          ดังไปทั่วเมือง

..................................... 

                  ๔. อะไรเอ่ย           สิ่งต่อไปนี้                                     เกิดขึ้นยามที่

                                                    มีงานรื่นเริง                                  สดชื่นเฮฮา

                                                    ผู้คนทั่วหน้า                                 ได้มาร้องรำ

                                                    สนุกสุขสันต์                                คำบันนี้คืออะไร

......................................
                  ๕. อะไรเอ่ย           ขอพรสิ่งศักดิ์สิทธิ์                       ให้สัมฤทธิ์ผลดั่งหมาย

                                                    ช่วยดลให้กลับกลาย                    เป็นไปได้ดั่งตั้งใจ

.....................................

การใช้ บัน- บรร-




                 การเขียน  บัน-  และ  บรร-  ที่เป็นพยางค์หน้าของคำ  ทั้งนี้หมายถึงคำไทยซึ่งมักจะใช้สับสนกัน  เพราะไม่มีหลักเกณฑ์ที่ตายตัว 
                  ๑. บัน-    ใช้เป็นพยางค์หน้าของคำต่อไปนี้
                            บันดาล  บันได  บันทึก  บันกวด  บันจวบ  บันจวบ  บันจอย  บันโหย  บันดล  บันเดิน  บันเทิง  บันลือ  บันโดย  บันทึง  บันยะบันยัง  บันเหิน
                            แต่ถ้าจำคำกลอนต่อไปนี้จะช่วยให้การเขียนผิดพลาดน้อยลง  นอกจากจะเป็นคำลึกซึ้งจริง ๆ  แต่ถ้าเป็นคำที่ใช้กันอยู่สามัญแล้วจะเขียนไม่ผิดเลย

                            คำไทยที่ใช้  “บัน”  นำหน้า
                                            บันดาลลงบันได                          บันทึกให้ดูจงดี
                                    รื่นเริงบันเทิงมี                                    เสียงบันลือสนั่นดัง
                                            บันโดยบันโหยให้                       บันเหินไปจากรวงรัง
                                    บันทึงถึงความหลัง                             บันเดินนั่งนอนบันดล 
                                            บันกวดเอาลวดรัด                       บันจวบจัดตกแต่งตน
                                    คำ  “บัน”  นั้นฉงน                            ระวังปนกับ  “ร หัน”

                  ๒. บรร-    ใช้เป็นพยางค์หน้าของคำที่แผลงมาจาก  ประ-  เช่น
                                                    บรรจง                    แผลงมาจาก                    ประจง
                                                    บรรจบ                   แผลงมาจาก                   ประจบ
                                                    บรรจุ                      แผลงมาจาก                    ประจุ
                                                    บรรทุก                   แผลงมาจาก                    ประทุก
                                                    บรรเทา                  แผลงมาจาก                    ประเทา
                                                    บรรลัย                   แผลงมาจาก                    ประลัย
                                                    บรรลุ                      แผลงมาจาก                    ประลุ
                                                    บรรเลง                  แผลงมาจาก                    ประเลง

แบบฝึกหัดที่ ๑

แบบฝึกหัดที่๑.๑
คำชี้แจง  จงอ่านความหมายของคำที่กำหนดให้แล้วหาคำที่ประวิสรรชนีย์และคำที่ไม่ประวิสรรชนีย์ที่
                  ซ่อนอยู่ในตาราง  แล้ววงกลมคำตอบในแนวตั้ง  แนวนอน  และแนวทแยงมุม
                ๑. พระเจ้าแผ่นดิน  (น.)
                  ๒. กระดูกที่หุ้มมันสมอง (น.)
                  ๓. การส่งเงินทางไปรษณีย์  (น.)
                  ๔. ลำดับแรก , ลำดับเบื้องต้น (ว.)
                  ๕. ที่เตรียมสำรองไว้ใช้เมื่อต้องการ  (ว.)
                  ๖. ชักชวนให้ตกลงใจด้วยการรบเร้า  (ก.)
                  ๗. หน้าที่  เช่น  ผู้มีหน้าที่ปฏิบัติงาน  (น.)
                  ๘. ตั้งใจทำอย่างรีบเร่งเพื่อให้แล้วเสร็จ , ก้มหน้าก้มตาทำ  (ก.)
                  ๙. คนผู้ครองเรือน , คนทั่ว ๆ ไปที่ไม่ใช่บรรพชิตหรือนักบวช  (น.)
                  ๑๐. ผู้ที่รู้เห็นเหตุการณ์หรือข้อเท็จจริงที่ใช้เป็นหลักฐานเครื่องพิสูจน์ได้  (น.)

บั
ริ
ย์
ยั้
มั
นั
ล่
ม้
ติ
นั
ล่